Uroczystość Wniebowstąpienia przypomina nam moment, w którym Jezus opuszcza ziemię i swoich uczniów, aby odtąd być obecnym w nowy sposób. Nie pozostawia jednak swoich uczniów sierotami. Obiecuje zesłanie trzeciej Osoby Trójcy Świętej, Ducha Świętego.
Święto Wniebowstąpienia Chrystusa trzeba odróżnić od Wniebowzięcia Maryi. Wniebowzięcie dokonało się mocą samego Boga, natomiast Wniebowstąpienie było dziełem Chrystusa, który jako prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek powrócił do Ojca. Powrócił do tej rzeczywistości, którą symbolicznie nazywamy niebem — przestrzeni życia, do której, jak wierzymy, również jesteśmy powołani po przekroczeniu granicy śmierci.
Będzie to życie inne: pełne, intensywne, wolne od czasu, przemijania i rozkładu. Nadal pozostaje ono dla nas tajemnicą, ponieważ nie potrafimy do końca pojąć, jak będzie wyglądało. Uroczystość Wniebowstąpienia przypomina jednak, że żegnając Chrystusa wstępującego do nieba, jednocześnie patrzymy na drogę, którą sami podążamy. Drogę prowadzącą do spotkania z Nim w tej tajemniczej, ale pełnej nadziei rzeczywistości obiecanej nam przez wiarę.
