Niedziela Palmowa, czyli Niedziela Męki Pańskiej. Odczytujemy i zginamy kolana podczas tekstu mówiącego o tym, co spotkało Chrystusa. Nie jest to tylko zwykła relacja. Jest to również przypomnienie, że Bóg mówi do każdego z nas.
Inaugurujemy Wielki Tydzień. Samo określenie „Wielki” ma nam, chrześcijanom, uświadomić, że rozpoczynają się dni szczególne.
To dni, które w historii chrześcijaństwa — a szerzej, w historii relacji człowieka z Bogiem — zaważyły na jego przyszłości. Przyszłości sięgającej znacznie dalej niż życie doczesne, poza granicę śmierci. Każdy człowiek stawia sobie pytania o sens i o to, co dalej — niezależnie od wyznawanej religii, głębokości wiary czy jej braku.
Każdy stanie wobec tego jednego, fundamentalnego pytania: co dalej? Doświadczenie przemijania — starzenia się, utraty sił, obserwowania w sobie i innych słabnięcia biologicznych możliwości — skłania nas do jego postawienia. Nawet poza religią i poza wiarą.
Po prostu żyjemy, przemijamy i pragniemy wiedzieć, czy to wszystko ma sens. Na to wielkie pytanie człowieka: „co dalej?”, my, chrześcijanie, odnajdujemy odpowiedź w męce i zmartwychwstaniu Chrystusa. Dlatego pierwsze dni Wielkiego Tygodnia stają się jakby wprowadzeniem, narastaniem dramaturgii tych wydarzeń.
