Przypowieść o talentach to refleksja nad życiem każdego z nas. Nie ma bowiem ludzi niekochanych przez Boga ani takich, którzy nie zostaliby obdarzeni przez Stwórcę jakimiś talentami. Każdy z nas otrzymał coś, czym może służyć innym przez całe życie, a jednocześnie wyrażać wdzięczność Stwórcy za dar istnienia i szansę, jaką jest życie na ziemi. Talenty oczywiście rozdzielane są w różnym stopniu – stosownie do zdolności i możliwości człowieka, jak mówi nam Ewangelia. Jednemu przypadło pięć, drugiemu dwa, a trzeciemu jeden talent. To symboliczne liczby, które przypominają, że jako wspólnota, jako rodzina ludzka, stanowimy wielką i bogatą mozaikę ludzi obdarzonych różnymi zdolnościami. Dopiero razem tworzymy piękno tego świata, budujemy wizję przyszłości i mamy możliwość nieustannego rozwoju.
W tym przesłaniu kryje się jednak również przestroga, o której każdy z nas powinien pamiętać. Życie nie trwa wiecznie. Nasza ziemska pielgrzymka ma określone ramy czasowe. Można przez dziesięć, dwadzieścia, trzydzieści, a nawet pięćdziesiąt lat lekceważyć Boga i odrzucać Jego naukę. Przychodzi jednak moment, w którym zaczynamy dostrzegać własną niewystarczalność i ograniczenia – zarówno fizyczne, jak i umysłowe. Uświadamiamy sobie, że nie wszystko zależy od nas.
Można drwić z Bożych przykazań, odrzucać Jego naukę i tworzyć własny kodeks postępowania. Można krzywdzić drugiego człowieka, oszukiwać go, a nawet uczynić z tego sposób na życie. Przyjdzie jednak dzień, w którym – jak zapowiada Apostoł – Pan powróci i nastąpi czas rozliczenia. Będzie to również czas rozliczenia z talentów, które każdy z nas otrzymał. Zarówno z perspektywy pojedynczego człowieka, jak i całej ludzkości. Często wydaje nam się, że ten moment nigdy nie nadejdzie, że mamy jeszcze wiele czasu. Tymczasem przypowieść przypomina nam, że otrzymane dary nie są nam dane wyłącznie dla siebie, ale wiążą się z odpowiedzialnością za to, jak je wykorzystujemy.
Zachęcam do wysłuchania rozważań.






