Chrystus, poprzez swoje napomnienia i naukę dotyczącą codziennego życia, prowadzi nas drogą posłuszeństwa woli Bożej oraz współpracy z Jego łaską. Każdy z nas jest powołany do tego, aby odczytywać znaki Bożej Opatrzności i z pomocą zmysłu wiary dostrzegać w wydarzeniach oraz spotykanych ludziach to, czego Bóg od nas oczekuje. W Ewangelii Jezus mówi o ziarnie padającym na różne rodzaje gleby. Tą glebą jest ludzkie serce. Od tego, w jakiej jest ono kondycji, zależy, jaki owoc wyda zasiane Słowo Boże. Ta przypowieść mówi o każdym z nas. Dlatego warto, abyśmy podczas tej ewangelicznej refleksji uczynili krótki rachunek sumienia. Czy moje serce przypomina skalistą ziemię lub nieurodzajną glebę? A może jest żyzną rolą, na której Słowo Boże – przekazywane przez Pismo Święte, drugiego człowieka i wydarzenia codziennego życia – przynosi obfity owoc, zgodny z wolą naszego Stwórcy?
