15 sierpnia to w kalendarzu liturgicznym dzień poświęcony Najświętszej Maryi Pannie – uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.
W tym dniu Kościół kieruje modlitwy ku Matce Chrystusa, która została w sposób szczególny wyróżniona spośród wszystkich ludzi – została wzięta z duszą i ciałem do chwały nieba. Właśnie w tym wydarzeniu zawiera się szczególne przesłanie uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – nadzieja.
Kiedy spoglądamy na nasze życie w perspektywie tego święta, widzimy je jako drogę, jako pielgrzymowanie. Kompasem tego wysiłku jest nadzieja – nadzieja, że tak jak Maryja, będąc człowiekiem, jedną z nas, osiągnęła chwałę nieba, tak również my, po zakończeniu ziemskiego życia, będziemy mogli jej doświadczyć. To właśnie ta nadzieja daje nam poczucie bezpieczeństwa i jest wewnętrzną siłą, która mówi: idziesz dobrą drogą. Zawierzając Chrystusowi, tak jak czyniła to Maryja, możemy otrzymać tę samą obietnicę życia wiecznego.
Niech więc nadzieja nie opuszcza nas w chwilach zwątpienia i doświadczeń. Życie Maryi było przecież odzwierciedleniem ludzkiej doli i niedoli. Były w nim wzloty i trudności, radość, ale również ból i cierpienie, dlatego Jej postać jest nam tak bliska i może być dla nas źródłem otuchy.
Uroczystość ta wiąże się również z pięknym gestem poświęcenia kwiatów i ziół, które przynosimy do świątyń. Zwyczaj ten nadał świętu jeszcze jedno określenie – Matki Boskiej Zielnej.
Nasi przodkowie przychodzili do świątyń z naręczami kwiatów, ziół i pierwszych plonów, aby dziękować Bogu za Jego błogosławieństwo, dobrą pogodę i pomyślne, obfite zbiory. Dziś również przynosimy symboliczne kwiaty i wianki. Są one znakiem darów naszego życia. Dobra, które otrzymujemy i które Bóg powierza nam, abyśmy mogli przynosić je przed Jego oblicze.
Niech będą one wyrazem naszej wdzięczności za wszelkie Boże błogosławieństwo i przypomnieniem, że wszystko, co otrzymujemy, jest darem, za który warto nieustannie dziękować.
